Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

H επίσκεψη του «Σάχη» στην Ουάσινγκτον

του Κυριάκου Δημάγγελου*

0 65

Ο Σάχης στο Βερολίνο

Στην επίσκεψη του στις 2 Ιουνίου του 1967 στο Δυτικό Βερολίνο- τη καρδία της Δύσης πέρα από το σιδηρούν παραπέτασμα- ο Σάχης θα κάνει την εμφάνιση του με μια πλειάδα φρουρών και μελών της προσωπικής του ασφάλειας. Οι φήμες για τα κολαστήρια της Σαβάκ, είχαν κάνει το γύρο του κόσμου, ακόμα και αν οι δυτικές κυβερνήσεις μπροστά στο κίνδυνο αποσταθεροποίησης μιας ιδιαίτερα εύθραυστης και πλούσιας περιοχής, προτιμούσαν να σιωπούν.

Ο Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, είχε αποδειχθεί για τη Δύση ένας αξιόπιστος σύμμαχος, ο οποίος ήταν άτεγκτος απέναντι στις μουσουλμανικές πιέσεις αλλά και θερμός υποστηρικτής των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων οι οποίες εκμεταλεύονταν τους πόρους της ιδιαίτερα πλούσιας γης του Ιράν. Ο Σάχης ο οποίος είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα, πραξικοπηματικά με τη βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων εκθρόνισε τη κυβέρνηση Μοσαντέκ-που είχε εφαρμόσει ένα τεράστιο και πρωτοποριακό σχέδιο εθνικοποιήσεων- και επέστρεψε στην ηγεσία του Ιράν.

Επειδή τα γραμμάτια ξεπληρώνονται πάντα, ο  Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, δεν δίστασε να χρησιμοποίησει τους πιο βίαιους τρόπους για να διατηρήσει την εξουσία του στο Ιράν. Οικονομία της Αγοράς, πολυεθνικές και βία ήταν τα χαρακτηριστικά του δικού του σχεδίου. Μπροστά στις business όμως και εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, η φωνή των καταπιεσμένων Ιράνων δεν έφθανε στα αυτία της Διεθνούς Κοινότητας. Λίγα χρόνια αργότερα βέβαια ο κρότος ήταν εκκοφαντικός και η Ισλαμική Επανάσταση ένα ηχηρό  «χαστούκι»  στη νεωτερικότητα αλλά και τη Δύση, θυμίζοντας πως η μέθοδος που ακολουθήθηκε η Διεθνής Κοινότητα, οδήγησε μια χώρα στο γκρεμό.

Στις 2 Ιουνίου λοιπόν του 1967, σε εκείνη την επίσκεψη του Σάχη στο Δυτικό Βερολίνο, συγκεντρωμένος κόσμος που είχε πληροφορηθεί για τα κολαστήρια της Σαβάκ διαδήλωνε έξω απο το κτήριο που ο Σάχης βρισκόταν. Μπροστά στην απαθή αστυνομία, η φρουρά του Σάχη με μανία όρμησε στο πλήθος ξυλοκοπώντας το συγκεντρωμένο κόσμο, οδηγώντας μια σειρά διαδηλωτών στο νοσοκομείο.

Ο Σάχης εκείνο το μεσημέρι απέδειξε αυτό που σίγουρα δεν μπορεί να κρυφτεί, την απέχθεια των δικτατόρων στην διαφορετική φωνή και την αμφισβήτηση. Ένα δικτατορικό καθεστώς εθισμένο στην βία και τη τρομοκρατία δεν μπορεί να κρύβεται για πολύ από όλους.

 

Ο Σουλτάνος πενήντα χρόνια μετά

Με το Βερολίνο να έχει πια ενοποιηθεί, την ΕΣΣΔ να είναι παρελθόν και τη σιιτική επανάσταση εγκαθιδρυμένη και ισχυρή στη Μέση Ανατολή, ένας άλλος μουσουλμάνος «βασιλιάς» από χθές βρίσκεται στις ΗΠΑ- που πλέον αποτελούν την καρδιά της Δύσης-.

Ο Σουλτάνος της Άγκυρας, που πριν λίγο καιρό σε ένα καθεστώς βίας και νοθείας κατάφερε να κυριαρχήσει στο δημοψήφισμα, κατέφθασε στην Ουάσινγκτον προσπαθώντας να προλάβει αυτό που πλέον φαίνεται να μην έχει επιστροφή. Την αλλαγή απόφασης των ΗΠΑ για τον εξοπλισμό των Κούρδων ανταρτών του YPG στη Συρία. Αν εξαιρέσουμε τις τυπικές και εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις ανάμεσα στους δύο παράφρονες ηγέτες, το αποτέλεσμα το οποίο έλαβε ο Ερντογάν δεν μπορεί παρά να αποτελεί ήττα για τον ίδιο(βλ. κείμενο Ιγνατίου).

Το πιο συνταρακτικό όμως είναι αυτό που συνέβη έξω από τη τουρκική πρεσβεία της Ουάσινγκτον όπου βρισκόταν ο Τούρκος ηγέτης. Ένα πλήθος είκοσι διαδηλωτών που βρισκόταν έξω από το κτήριο, φωνάζοντας συνθήματα κατά της αυταρχικής του πολιτικής αλλά και της ανάμειξης του στην υπόθεση του ΙΚ, αποδοκίμαζε τις επιλογές του.

Χωρίς καμία αφορμή, η προσωπική φρουρά του Σουλτάνου, επιτέθηκε σε αμερικάνους  και Κούρδους πολίτες ξυλοκοπώντας τους. Οι εικόνες που μεταδόθηκαν είναι πραγματικά πρωτόγνωρες για τα δεδομένα του 21ου αιώνα, με σωματοφύλακες προέδρου να ξυλοκοπούν διαδηλωτές μονάχα επειδή αμφισβητούν και αποδοκιμάζουν ειρηνικά ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό πρόσωπο.

Όπως και στη περίπτωση του Σάχη και του τυραννικού του καθεστώτος, έτσι και στην περίπτωση Ερντογάν, σήμερα για ακόμα μια φορά γίναμε μάρτυρες της βιαιότητας και της αλλαζονείας ενός δομημένου αυταρχικού καθεστώτος και μιας βασιλικής αντίληψης που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.

Σήμερα, οι τούρκοι σωματοφύλακες του Σουλτάνου, δεν δίστασαν να φερθούν με αυτό τον τρόπο μπροστά στις κάμερες, μέσα στην Ουάσινγκτον και μπροστά στα μάτια των απροετοίμαστων και ξαφνιασμένων αμερικάνων αστυφυλάκων. Αλήθεια, εκεί που οι κάμερες κλείνουν και τα φώτα της δημοσιότητας δεν φτάνουν, ως που φτάνει η βία του καθεστώτος; Αλήθεια, εκεί που δεν είναι Ουάσινγκτον αλλά ανατολική Τουρκία τι συμβαίνει και ποια είναι η έκταση της αυταρχικότητας και της βαρβαρότητας του καθεστώτος;

Η Δύση δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια άλλο, στην περίπτωση του Σάχη, η προτεραίοτητα στις πρόσκαιρες και εμπορικές συναλλαγές οδήγησε μια χώρα στο ισλαμικό φονταμενταλίσμο, θα αφήσει η Δύση τώρα τη Τουρκία να οδηγηθεί στα πρόθυρα ενός εμφυλίου επειδή φοβάται να συγκρούστει με έναν αυταρχικό και αλλαζόνα δικτάτορα;

* Ο Δημάγγελος Κυριάκος είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και μεταπτυχιακός φοιτητής στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.