Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

Λιβύη: Ποιος ελέγχει τι

της Συντακτικής ομάδας του Nonaligned

0 50

Από το 2011,διαφορετικοί αντίπαλοι παλεύουν για την εξουσία στην Λιβύη. Εδώ ακολουθεί ένας χάρτης σχετικά με το ποιος ελέγχει την κάθε περιοχή.

 

Μετά  την πτώση του προέδρου Μουαμάρ Καντάφι το 2011, διάφοροι φορείς – πολιτικοί και στρατιωτικοί – ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την ηγεμονία στην Λιβύη.

Τον Μάρτιο του 2011, Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (UNSC) ενέκρινε με απόφασή του μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την χώρα. Έκανε επίσης έκκληση να παρθούν  «όλα τα αναγκαία μέτρα» – σύνθημα για στρατιωτική δράση – ώστε να προστατευτούν οι πολίτες. Κυρίως το ΝΑΤΟ επέβαλε την απόφαση, με την υλικοτεχνική υποστήριξη πολλών αραβικών κρατών.

Λίγους μήνες αργότερα, ο Καντάφι ξεκίνησε να κρύβεται αφού καταλήφθηκε το οχυρό του στην Τρίπολη. Στις 20 Οκτωβρίου του 2011, ο Καντάφι θεωρήθηκε νεκρός, αφού σκοτώθηκε υποθετικά όταν μαχητές κατέλαβαν τη Σύρτη, από όπου και καταγόταν.

Τον Αύγουστο του 2012, η μεταβατική κυβέρνηση παρέδωσε την εξουσία στο Γενικό Εθνικό Κογκρέσο. Δύο χρόνια αργότερα, διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Η χαμηλή προσέλευση οδήγησε σε βία. Οπλοφόροι χτύπησαν το κοινοβούλιο στην Τρίπολη, και η Λιβύη βρέθηκε χωρίς κεντρική κυβέρνηση.

Εντωμεταξύ, το 2014, ο Στρατηγός Καλίφα Χαφτάρ ξεκίνησε μια επίθεση με όνομα «Επιχείρηση Αξιοπρέπεια» εναντίον των «Ισλαμιστών παραστρατιωτικών» όπως τους αποκάλεσε. Η ένοπλη οργάνωση του Χαφτάρ, ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός (LNA), κατάφερε να καταλάβει αρκετές πόλεις κλειδιά, συμπεριλαμβανομένης της Βεγγάζης.

Λίγο αργότερα, ξέσπασε διαμάχη στο διεθνές αεροδρόμιο της Τρίπολης μεταξύ του νέο-συσταθέντος συνασπισμού Λιβυκή Αυγή, μεταξύ των μαχητών της Μισράτα και των συμμάχων τους από την μία, και του Χαφτάρ με την δική του συμμαχία – συμπεριλαμβανομένων των δυνάμεων της Ζιντάν, οι οποίοι ήλεγχαν την πολύτιμη περιοχή από το 2011.

Η μάχη μετέτρεψε το αεροδρόμιο σε συντρίμμια και ο συνασπισμός της Λιβυκής Αυγής κατέλαβε την πρωτεύουσα. Από την αρχή της σύγκρουσης το 2014, έχουν προκύψει δύο αντίπαλες κυβερνήσεις – μία στην Τρίπολη και μία άλλη στο Τομπρούκ.

Η κυβέρνηση του Τομπρούκ, με πρωθυπουργό τον Αμπντουλάχ αλ-Τινί υποστηρίζεται από τον Χαφτάρ. Αν και τον Νοέμβριο του 2014, το Ανώτατο Δικαστήριο της Λιβύης έκρινε αυτό το κοινοβούλιο παράνομο και αντισυνταγματικό, εκείνο είναι ακόμα αναγνωρισμένο από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Αίγυπτο και τα ΗΑΕ.

Τον Δεκέμβριο του 2015, τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα υπέγραψαν μια συμφωνία υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, ώστε να συγκροτηθεί μια ενωτική κυβέρνηση στο Μαρόκο. Πολλά μέλη των αντίπαλων κοινοβουλίων δεν την υποστήριξαν.

Ένα μήνα αργότερα, ανακοινώθηκε μια καινούρια κυβέρνηση με την υποστήριξη του ΟΗΕ, αν και τα δύο κοινοβούλια της Λιβύης δεν την προσυπέγραφαν. Με επικεφαλής τον Φαγιέζ αλ-Σαράζ, η κυβέρνηση έφτασε στην Τρίπολη στα μέσα του 2016.

Εκμεταλλευόμενοι το χάος στην Λιβύη, μαχητές του Ισλαμικού Κράτους κατέφθασαν στη Σύρτη το 2015. Ένα χρόνο αργότερα, συμμαχικές δυνάμεις της υποστηριζόμενης από τον ΟΗΕ εθνικής κυβέρνησης της Λιβύης επανακατέβαλαν την πόλη από το ISIL.

Τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, ο Χαφτάρ κατέλαβε την «ημισέληνο του πετρελαίου». Ελέγχει λιμάνια, όπως το Ρας Λανούφ, το Ες Σιντρ και η Μπρέγκα. Νωρίτερα εκείνο τον μήνα, οι δυνάμεις του Χαφτάρ έχασαν για λίγο τον έλεγχο των λιμανιών από την Αμυντική Ταξιαρχία της Βεγγάζης (BDB), μία ένοπλη ομάδα που συγκροτήθηκε με σκοπό να ελευθερώσει την πόλη από τον Χαφτάρ και τους συμμάχους του. Μια εβδομάδα αργότερα, ο Χαφτάρ ξαναπήρε τον έλεγχο των πετρελαιοποηγών. Οι δυνάμεις του Χαφτάρ κατηγορήθηκαν για τις θηριωδίες στην Βεγγάζη, κατά την διάρκεια του περιστατικού.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.