Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

Κοιτώντας τον καθρέφτη βλέπει τη Χίλαρι;

της συντακτικής ομάδας του Nonaligned

0 24

Το ότι ο Ντόναλτ Τραμπ με διαφορά αποτελεί έναν από τους πιο αποτυχημένους Προέδρους των ΗΠΑ στο πρώτο διάστημα της θητείας του στο Λευκό Οίκο δεν είναι κάτι που δύσκολα κάποιος μπορεί να εντοπίσει. Ειδικά στο κομμάτι της εξωτερικής πολιτικής, ο Τραμπ, μη μπορώντας να δώσει ένα σαφές στίγμα της πολιτικής τους, διαρκώς επιδίδεται σε ένα κρεσέντο κινήσεων εντυπωσιασμού χωρίς όμως αυτές να μπορούν να αποφέρουν απτά αποτελέσματα, πόσο μάλλον να αποτελέσουν τη πολυπόθητη στροφή πλεύσης που ο ίδιος προμήνυε προεκλογικά.

Όπως αναφέρει και στο τελευταίο του άρθρο στο Foreign Policy o Stephen Walt, ο Τραμπ οδηγείται από το ένα λάθος στο άλλο. Από την αποτυχία προσέγγισης με τη Ρωσία στην στήριξη του στα αντιευρωπαϊκά και εμφανώς ακροδεξιά μορφώματα της Ευρώπης ως την εμπλοκή του στη Συρία με τη περίφημη εκτόξευση των πυραύλων ως την προσπάθεια του να ανακόψει τη δυναμική του κινέζικου θαύματος. Ο Τραμπ εγκλωβισμένος μέσα σε αυτή τη παγιωμένη διεθνή πραγματικότητα, αναζητά μια κίνηση που θα του προσφέρει κύρος και να ανακτήσει την ισχύ των ΗΠΑ σε διεθνές επίπεδο.

Εν τελεί όσο και αν ευαγγελίζεται όμως την αλλαγή στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής κοιτώντας στο καθρέφτη του μπορεί με ευκολία να αναγνωρίσει τη συνέχεια της πολιτικής, που η Χίλαρι Κλίντον εφάρμοσε ιδιαίτερα στο κομμάτι της Μέσης Ανατολής. Το πρώτο επίσημο ταξίδι του νέου Προέδρου των ΗΠΑ, πραγματοποιείται αυτές τις μέρες στη περίφημο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Πίσω από τους χορούς της οικογένειας Τραμπ με τους Σαουδάραβες τραγουδιστές και χορευτές κρύβεται μια ακόμα σκληρή αντίφαση της πολιτικής του. Την ίδια στιγμή , λοιπόν, που οπλίζει τους Κούρδους της Συρίας και συγκρούεται με τον Ερντογάν, υπογράφει μια συμφωνία 110 δις  δολαρίων για τον στρατιωτικό εξοπλισμό της Σαουδικής Αραβίας. Όπως δήλωσε και ο Rex Tillerson, στόχος των ΗΠΑ είναι η ενίσχυση της Σαουδικής Αραβίας η οποία επιφορτίζεται με τον ρόλο της δύναμης εκείνης που θα εγγυηθεί την περιφερειακή ειρήνη.

Η επιλογή Τραμπ, να στηρίξει την Σαουδική Αραβία, προφανώς και ουδεμία σχέση έχει με αυτό που ο Tillerson δήλωσε. Το Ριάντ για πάνω από πέντε χρόνια με τη πολιτική που ακολουθεί είναι αυτό το οποίο ευθύνεται για την συνολική ανάφλεξη στην ευρύτερη περιοχή. Η πολιτική του οίκου των Σαούντ από την αρχή της αραβικής άνοιξης ήταν η πλήρης αποσταθεροποίηση των καθεστώτων και η ανάδειξη των σουνιτικών δυνάμεων στις χώρες που βίωσαν την αλλαγή του Αραβικού Χειμώνα.

Ιδιαίτερα στη περίπτωση της Συρίας, ο ρόλος των χωρών του Κόλπου, είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την επιδείνωση του πολέμου και τη μετατροπή των αντικαθεστωτικών συγκεντρώσεων σε έναν ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο. Όπως επίσης ύποπτη είναι και η διασύνδεση του Ριάντ με το Ισλαμικό Κράτος και τις άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις της Μέσης Ανατολής.

Ο Τραμπ όπως και η Αμερική γνωρίζουν πως η Σαουδική Αραβία πέρα από ένας σταθερός οικονομικός και γεωπολιτικός σύμμαχος είναι ο μεγάλος ταραχοποιός της ευρύτερης περιοχής, ένα καθεστώς ανελεύθερο, θεοκρατικό με ιμπεριαλιστικές τάσεις και διασυνδέσεις με την ισλαμική τρομοκρατία.

Για ακόμα μια φορά όμως επενδύουν πάνω στη Σαουδική Αραβία για να μπορέσουν να ισχυροποιήσουν τη θέση της απέναντι στο ανερχόμενο Ιράν. Ριάντ και Τεχεράνη βρίσκονται τα τελευταία χρόνια σε ένα πρωτόγνωρο ανταγωνισμό ισχύος στη περιοχή ,διεκδικώντας και οι δύο δυνάμεις το ρόλο του περιφερειακού ηγεμόνα στη περιοχή.

Μπροστά έστω και σε αυτό το πρόσκαιρο και επιφανειακό εναγκαλισμό του «Άξονα της Αντίστασης» με τη Ρωσία και την απόκτηση περεταίρω ισχύος, οι ΗΠΑ επιλέγουν να απαντήσουν με ένα διττό τρόπο. Οπλίζοντας τις χώρες του Κόλπου αλλά και τον PYD και YPG στη Συρία. Απότοκο η ενίσχυση τόσο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και της «μετριοπαθούς αντιπολίτευσης» στη Συρία όσο και η ενίσχυση της ικανότητας προβολής ισχύος της Σαουδικής Αραβίας στο μέτωπο της Υεμένης.

Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να παραγνωρίζει τις προκλήσεις αυτής της νέας εποχής, οι σύμβουλοι του όχι.  Μπροστά στη γιγάντωση του Ιράν και τη διαρκή διεύρυνση του, οι ΗΠΑ- ως κράτος με συνέχεια στην εξωτερική τους πολιτική- επενδύουν πάνω σε αυτόν που γνωρίζουν και αυτός δεν είναι άλλος από τη Σαουδική Αραβία. Στόχος των ΗΠΑ δεν είναι  κάποιο σκοτεινό σχέδιο, αλλά η επίτευξη ισορροπίας ισχύος στη περιοχή έτσι ώστε όταν ο πόλεμος τελειώσει να μην έχει βρεθεί επι της ουσίας εκτός των πολιτικών διαπραγματεύσεων.

 

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.