Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

Τι γυρεύει ο Ροχανί στα πόδια της Αμερικής;

της συντακτικής ομάδας του Nonaligned

0 73

Ενώ οι μάχες  για την ανακατάληψη της Μοσούλης συνεχίζονται, ειδικές δυνάμεις των Αμερικανών και των Ιρανών επιχειρούν από κοινού στα εδάφη του Ιράκ  με στόχο  την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους και την εδραίωση του νέου ιρακινού κράτους. Οι ΗΠΑ, αυτή τη φορά και βιώνοντας τα λάθη των προηγούμενων χρόνων, φαίνεται να κατανοούν πως στις επιχειρήσεις σταθεροποίησης όπως αυτή του Ιράκ, στόχος δεν είναι η επικράτηση επι του αντιπάλου αλλά η διαμόρφωση των κατάλληλων όρων για την ανάπτυξη ενός ισχυρού κράτους που έχει το μονοπώλιο της βίας και την ικανότητα να επιβάλλεται επι των διαφόρων αντιτιθέμενων ομάδων. Μια «κλαουζεβιτσιανή» προσέγγιση δηλαδή για το πόλεμο, ως συνέχεια της πολτικής με άλλα μέσα που έχει ως στόχο την επιστροφή στη πολιτική με καταληλότερους όρους.

Η σύμπραξη ανάμεσα σε Τεχεράνη και Ουάσινγκτόν όμως δεν μπορεί να διαρκέσει όμως για πολύ. Η εκδίωξη των τζιχαντιστών από το Ιράκ πλησιάζει και μαζί με αυτή θα επέλθει και η αναμενόμενη ρήξη στα αντιπαραθετικά στρατηγικά σχέδια των δύο χωρών. Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί να εξηγηθεί και η χθεσινή αντιπαράθεση ανάμεσα σε Τραμπ και Ροχανί με την αρχική δήλωση του ηγέτη του Ιράν που κατήγγειλε την επιλογή του αμερικάνου προέδρου για το χτίσιμο του τείχους και στη συνέχεια απάντησε με μέτρα αμοιβαιότητας στην Ουάσινγκτον για το «κλείσιμο των συνόρων» προς τους Μουσουλμάνους.

Το Ιράν έχοντας ξαναενταχθεί στο παγκόσμιο σύστημα, μετά το τέλος των κυρώσεων, αναβαθμίζει διαρκώς τη θέση του στην Μέση Ανατολή. Από το μέτωπο της Συρίας εώς τον εμφύλιο της Υεμένης και από τις σχέσεις-ακόμα και αν είναι παροδικές- με Μόσχα και Άγκυρα μέχρι τις συμφωνίες με την Ευρώπη φαίνεται να εδραιώνει την θέση του ως κυρίαρχος περιφερειακός παίκτης. Σε αυτή την σειρά επιτυχιών που σημειώνει, η Τεχεράνη φαίνεται να αντιλαμβάνεται την Βαγδάτη σαν μιας ύψιστης σημασίας ευκαιρία για επέκταση.

Ο σημερινός πρωθυπουργός του Ιράκ, Αλ Αμπάντι, έγινε αποδεκτός από την Τεχεράνη το 2014, όταν οι ΗΠΑ έθεσαν ως προαπαιτούμενο τον ορισμό του ως πρωθυπουργό του Ιράκ, ώστε να συνδράμουν με αεροπορικές επιθέσεις απέναντι στο Ισλαμικό Κράτος. Ο Αλ Αμπάντι, παρ ότι ήταν επιλογή των ΗΠΑ λόγω της εύθραυστης θέση του, καθίσται  ευάλωτος στις πιέσεις της Τεχεράνης. Αυτό  όμως σε καμία περίπτωση αυτό δεν καλύπτει  τα σχέδια των Ιρανών για το  μεταπολεμικό Ιράκ το οποίο θέλουν να εντάξουν ολοκληρωτικά στη σφαίρα επιρρόης τους δίχως την πολιτική ή στρατιωτική παρουσία των Αμερικανών.

Από την πλευρά των ΗΠΑ, η νέα διοίκηση του Λευκού Οίκου, ανακοίνωσε δια μέσω του νέου προέδρου αλλά και του πρέσβη τους στο Ιράκ πως μετά τη πτώση της Μοσούλης, η αμερικανική παρουσία όχι μόνο δεν θα μειωθεί αλλά αντίθετα θα διπλασιαστεί ως εγγυητής του νέου κράτους στην μετά ISIS εποχή. Από την πλευρά της Τεχεράνης, οι κινήσεις στοχεύουν στην επανένωση όλων των αυτόνομων σιϊτικων πολιτοφυλακών που επιχειρούν στο Ιράκ αλλά και η εμπλοκή της οργάνωσης των «ειδικών αποστολών»,  τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ. Στις 20 Ιανουαρίου, ο Μουκταντά Αλ Σαντρ-σιίτης κληρικός-, επισκέφθηκε το Λίβανο και τον Χασάν Νασράλα με στόχο να δώσει σάρκα και οστά στην επιθυμία του Ροχανί ενώ στις 24 Ιανουαρίου όταν και οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν τη συζήτηση για την μεταφορά της πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, δήλωσε πως μια τέτοια κίνηση είναι αιτία πολέμου για όλο το Ισλάμ.

Αλ Σάντρ σιϊτης κληρικός στη Βαγδάτη
Αλ Σαντρ σιϊτης κληρικός στη Βαγδάτη

Το γεγονός όμως που μπορεί να αλλάξει άρδην τα δεδομένα είναι η επανεμφάνιση του Αλ Μαλίκι και η στήριξη που η Τεχεράνη φαίνεται να του προσφέρει. Σε λιγότερο από ένα μήνα, ο ιρακινός πρωθυπουργός Αλ Αμπάντι μαζί με δέκα ανώτερα στελέχη του ιρακινού κράτους θα βρεθούν αντιμέτωποι με την ανακριτική επιτροπή του ιρακινού κοινοβουλίου. Σίγουρα η έκβαση αυτή θα μπορούσε να είναι σημείο κλειδί για την αλλαγή ισορροπίων στις επερχόμενες εκλογές του 2018.

Το Ιράν αντιλαμβανόμενο την κατάσταση φαίνεται να έτοιμο να τζογάρει με κινήσεις υψηλού ρίσκου ώστε να αποσπάσει όσο το δυνατό περισσότερα οφέλη στη Μέση Ανατολή εκμεταλλευόμενο και την αλλαγή στην αμερικανική διοίκηση. Το έαν θα τα καταφέρει, είναι σίγουρα μια πρόβλεψη που δεν μπορούμε και δεν επιδιώκουμε να κάνουμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως μια νέα καυτή περίοδος ξημερώνει στην μετά-ISIS εποχή με το Ιράν να διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστή στη περιοχή.

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.