Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

First we took Washington and then we will tame Brussels…

της συντακτικής ομάδας του Nonaligned

0 52

Πριν από περίπου δέκα ημέρες ο υποψήφιος πρέσβης των ΗΠΑ για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, Tεντ Μάλοχ, είχε δηλώσει «το ευρώ θα μπορούσε να καταρρεύσει «εντός των επόμενων 18 μηνών», ενώ δεν δίστασε να αναφέρει πως αν ήταν επενδυτής θα  «σόρταρε» το ευρώ προκαλώντας ιδιαίτερα έντονο σκεπτικισμό στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Ακόμα και για την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι πραγματικά πρωτόγνωρο, στέλεχος κυβέρνησης και δη των ΗΠΑ να δηλώνει δημόσια-άρα να παρακινεί- έναν νομισματικό πόλεμο ανάμεσα στο ευρώ και το δολάριο.

Πριν από τρείς μέρες, σε μια τηλεοπτική συνέντευξη στο BBC, αυτή τη φορά ο Macholoc, τράβηξε ακόμα περισσότερο το σχοινί ανάμεσα σε Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον. Αυτή τη φορά ανάμεσα σε άλλα δήλωσε «τον κύριο Γιούνκερ τον γνωρίζω, ήταν ένας πολύ καλός δήμαρχος μιας πόλης του Λουξεμβούργου, νομίζω θα ήταν ιδανικός για αυτή τη θέση ξανά» ενώ στη συνέχεια εκθείασε την συνεισφορά του στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 κλείνοντας ουσιαστικά το μάτι στις Βρυξέλλες για την εμπειρία του και την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Για το τέλος κράτησε μια αναφορά για την καγκελάριο Μέρκελ δηλώνοντας πως θα συναντήσει το πρόεδρο των ΗΠΑ, όταν αυτός βρει ελεύθερο χρόνο.

Οι δηλώσεις αυτές του υποψήφιου-αναμένεται η τυπική έγκριση από το Κογκρέσο- πρέσβη για ευρωπαϊκά ζητήματα, βάζουν φωτιά στις σχέσεις Βρυξελλών-Ουάσινγκτον και προεξοφλούν μια ιδιαιτέρως πολεμική στάση ανάμεσα στις δύο πλευρές. Η αμερικανική πλευρά, φαίνεται έτοιμη να συγκρουστεί με την ΕΕ για να μπορέσει να αποδυναμώσει την γερμανική ισχύ στην ευρωπαϊκή ήπειρο η οποία σε μεγάλο βαθμό αναπαράγεται από τη σημερινή μορφή της ΕΕ και τα κέρδη που το γερμανικό κράτος αποσπά μέσω της πολιτικής της λιτότητας.

Οι δηλώσεις αυτές μπορεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα και λόγω του αντιγερμανισμού που τα προγράμματα σταθερότητας γέννησαν, να δημιουργούν ένα κλίμα ευφορίας, όμως αυτή είναι μόνο η εξωτερική οπτική των πραγμάτων.

Η συνοχή των δύο πλευρών του Ατλαντικού από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και έπειτα υπήρξε αναπόσπαστο θεμέλιο της παγκόσμιας τάξης. Όσες φορές δοκιμάστηκε όπως για παράδειγμα στον πόλεμο του Ιράκ το 2003 αφορούσε περισσότερο ζητήματα τακτικής παρά στρατηγικής σημασίας.

Τα ερωτηματικά που ανοίγουν αυτές οι κινήσεις είναι τεράστια: Έχουμε να κάνουμε με μια πλήρη αλλαγή στρατηγικής από μεριάς των ΗΠΑ που μπορεί να φτάνει και μέχρι την –μερική έστω- ανάσχεση της παγκοσμιοποίησης ή ένα τεράστιο παιχνίδι πόκερ χωρίς κανόνες; Η ΕΕ θα αντιμετωπίσει μια Αμερική που ολοένα και λιγότερο θέλει να αναλάβει τις υποχρεώσεις της στα πλαίσια του ΝΑΤΟ σαν ευκαιρία για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία και κοινή εξωτερική πολιτική ή θα επιβεβαιώσει το ότι οι γεωπολιτικές επιδιώξεις των επιμέρους μελών τους δεν αθροίζονται σε κοινή συνισταμένη δημιουργώντας ένα τεράστιο γεωπολιτικό κενό;

 

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.