Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

Πέντε λόγοι για τους οποίους ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει λάθος για το Ισλάμ

του Stephen Walt

0 69

 

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του καμπάνιας ενέπλεξε ένα τεράστιο εύρος ανθρώπων, στους οποίους η πλειοψηφία του κόσμου δεν έδωσε την απαραίτητη προσοχή και σήμερα βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά στο Λευκό Οίκο.  Ανάμεσα σε αυτούς τους πολλούς ανησυχητικούς συμβούλους του, ο  Stephen Bannon, σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του Λευκού Οίκου και σίγουρα μια από τις πιο ανησυχητικές προσωπικότητες. Ο  Stephen Bannon, είχε διατελέσει υπεύθυνος προσωπικού στην εταιρία Goldman Sachs, παραγωγός του Hollywood και διευθυντής της ιστοσελίδας «Breitbart», η οποία φαίνεται να είναι πίσω από την καταστροφική ερμηνεία του Τραμπ για την εξωτερική πολιτική. Στη μακρά αυτή λίστα, θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και άλλες εκκεντρικές προσωπικότητες που προασπίζονται αυτή τη στιγμή την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ όπως τον Sebastian Gorka (ο οποίος είχε λανθασμένα χαρακτηριστεί ως ειδικός μαρτυράς στην δίκη της βομβιστικής επίθεσης στο Μαραθώνιο της Βοστόνης) καθώς και τον παρανοϊκό ισλαμοφοβικό  Frank Gaffney, του οποίου οι ακραίες απόψεις τελικά λαμβάνονται υπ όψιν από τον Michael Flynn, σύμβουλο εθνικής ασφαλείας.

 

Για να σας δώσω να καταλάβετε πόσο εκτός είναι ο Gaffney, το πεδίο δράσης του, το Κέντρο Πολιτικής Ασφαλείας, έχει πιστοποιηθεί ως εξτρεμιστική οργάνωση από το νότιο κέντρο καταπολέμησης της φτώχειας και έχει δεχθεί κριτική από την αντί-δυσφημιστική Ένωση ότι προωθεί θεωρίες συνωμοσίας κατά των μουσουλμάνων.

 

Αυτό που ενώνει αυτούς τους ανθρώπους -και φαίνεται να οδηγεί τον Bannon συγκεκριμένα – είναι η πίστη ότι οι ΗΠΑ και στην πραγματικότητα, ολόκληρη η Εβραίο-χριστιανική Δύση, βρίσκεται κάτω από τη πίεση ενός πονηρού και δυναμικού μύθου: «του εξτρεμιστικού Ισλάμ». Για τους πιο εξτρεμιστές από αυτούς, μεταξύ των οποίων είναι και ο Gaffney, δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ των τζιχαντιστών τρομοκρατών και της υπόλοιπης μουσουλμανικής θρησκείας. Από αυτή την άποψη, δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε ένα σκληροπυρηνικό μέλος του Ισλαμικού Κράτους και στην μουσουλμανική οικογένεια της διπλανής πόρτας.

 

Όπως πολλοί από εμάς έχουν ήδη αναφέρει, αυτή η οπτική απεικονίζει μια «Χαντιγκτονιακή σύγκρουση πολιτισμών» στα στεροειδή και βοηθάει να εξηγήσουμε γιατί άνθρωποι σαν τον  Bannon έχουν τέτοια συμπάθεια σε ακροδεξιά ξενοφοβικά σχήματα όπως αυτό της Marine Le Pen στη Γαλλία ή του Vladimir Putin στη Ρωσία. Αν ολόκληρος ο μουσουλμανικός κόσμος μας απειλεί, τότε οι κατά τα άλλα ανούσιοι αρχηγοί μπορούν να χαρακτηριστούν ως χρήσιμοι σύμμαχοι σε αυτή τη μάχη του Δυτικού πολιτισμού κατά των επερχόμενων ορδών Μουσουλμάνων.

 

Υπάρχει όμως ένα λάθος σε αυτή τη σκοπιά όπως το δείγμα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Είναι τελείως αντίθετο με την πραγματικότητα. Ειδικότερα, αγνοεί την πραγματική ισορροπία δυνάμεων, αρνείται να αντιληφθεί τις βαθιές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των μουσουλμάνων, επιδεινώνει τον κίνδυνο της τρομοκρατίας και βασίζεται σε διάφορους ισλαμοφοβικούς μύθους που λέγονται αδιάκοπα εδώ και δεκαετίες. Αν αυτή η αντίληψη γινόταν η βασική οργανωτική αρχή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, θα καταδίκαζε τις ΗΠΑ αλλά και τους συμμάχους της σε μία δαπανηρή  και αντιπαραγωγική «σταυροφορία», που θα ωφελήσει τους γνήσιους εξτρεμιστές που όντως υπάρχουν. Είναι περιττό να πούμε, πως μια τέτοια είδους σύγκρουση θα μπορούσε να δικαιολογήσει περεταίρω επέκταση της αποκλειστικής δύναμης των ΗΠΑ και θα διάβρωνε ακόμα περισσότερο τις δημοκρατικές ελευθερίες.

 

Θα προσπαθήσω να εκθέσω λοιπόν τους πέντε λόγους για τους οποίους ο Steve Bannon είναι απολύτως λάθος, όσον αφορά την «Ισλαμική Απειλή».

 

 

  1. Η ισορροπία δυνάμεων είναι συντριπτικά προς το μέρος μας.

 

 

Ας ξεκινήσουμε με μερικά παλιά αλλά και χρήσιμα στοιχεία της πολιτικής. Ας φανταστούμε για μια στιγμή, ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν πράγματι ενωμένοι στην προσπάθεια να κυριεύσουν τις ΗΠΑ και ολόκληρη τη Δύση. Αν ήταν πράγματι ενωμένοι, θα είχαν την ικανότητα 1,6 εκατομμύρια μουσουλμάνοι, να το πετύχουν; Δύσκολα. Υπάρχουν 47 χώρες στον κόσμο με πλειοψηφία Μουσουλμάνων. Αν προσθέσεις όλες τις οικονομίες τους μαζί , έχουν συνολικά ένα ΑΕΠ με λίγο περισσότερο από 5 τρις δολάρια. Αυτό ακούγεται πολύ, αλλά μην ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ από μόνες τους έχουν ΑΕΠ μεγαλύτερο από 17 τρις δολάρια και άλλο τόσο έχει και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τις αρχές της ωμής οικονομικής δύναμης, με λίγα λόγια, η «Δύση» έχει αυτό το πλασματικό πλεονέκτημα να βγάλει «νοκ άουτ», τα μουσουλμανικά κράτη από την αρχή.

 

Η ανισορροπία αυτή είναι ακόμα πιο έντονη όταν μιλάμε για τις στρατιωτικές δυνατότητες. Αυτό ο υποθετικός συνασπισμός των -κατά πλειοψηφία- μουσουλμανικών χωρών δαπάνησε για την άμυνά του περίπου 270 δισεκατομμύρια δολάρια, το περασμένο έτος, και αν από αυτά αφαιρέσεις τους μόνιμους και σταθερούς συμμάχους των ΗΠΑ, όπως είναι η Σαουδική Αραβία (87 δισεκατομμύρια) και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (22 δισεκατομμύρια), το ποσό δαπάνης πέφτει στα 200 δισεκατομμύρια. Αντίθετα, μονάχα οι ΗΠΑ δαπανούν πάνω από 600 δισεκατομμύρια-περίπου δηλαδή τα διπλάσια- και σε αυτό το ποσό δεν περιλαμβάνονται χώρες συμμάχους όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιαπωνία το Ισραήλ κα.

 

Αλλά αυτά τα ωμά στοιχεία για τις δαπάνες στην άμυνα υποτιμούν τα πλεονεκτήματα της Δύσης. Ολόκληρος ο μουσουλμανικός κόσμος δεν παράγει γηγενή πολεμικά αεροσκάφη (αν και η Τουρκία παράγει μερικά αμερικανικού σχεδιασμού F-16 με άδεια) ούτε βέβαια μοντέρνα τανκς μάχης (αν και το Πακιστάν κατασκευάζει τροποποιημένα κινεζικά τανκ και η Τουρκία δουλεύει ένα μόνη της) . Το ναυτικό των Μουσουλμάνων, δεν έχει σημαντικότερη επίγεια ισχύ από μια φρεγάτα (παρόλο που το Ιράν αναφέρεται ότι ετοιμάζει ένα μοναδικό «καταστροφέα»),  ούτε μεταγωγικά αεροπλάνα, ούτε μακριάς διασποράς βομβαρδιστικά ούτε πυρηνικά υποβρύχια. Πράγματι, η ισχύς όλων αυτών των κρατών είναι ιδιαίτερα περιορισμένη. Και επιπλέον, το ότι αυτές οι χώρες διαθέτουν μοντέρνο πολεμικό εξοπλισμό είναι απόρροια της άδειας ή της χορήγησης αυτών των οπλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Κίνα και από άλλες χώρες, οι οποίες ήταν πρόθυμες να πουλήσουν ή να αδειοδοτήσουν την παραγωγή εξελιγμένων οπλικών συστημάτων, για  να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους στρατηγικούς σκοπούς. Επιπροσθέτως, η αδυναμία της Σαουδικής Αραβίας να εκτελέσει επιτυχώς την παρέμβασή της στην Υεμένη, αποδεικνύει ότι ο μουσουλμανικός κόσμος δεν έχει την δυνατότητα προβολής ισχύος ακόμα και σε πολύ κοντινές περιοχές.

 

Ακόμα και αν αυτή η μη ρεαλιστική υπόθεση περί ενοποιημένης μουσουλμανικής κοινότητας λάμβανε χώρα, θα ήταν πολύ πιο αδύναμη από εμάς. Πιθανόν αυτό να εξηγεί γιατί ξένες δυνάμεις έχουν εισβάλλει στις χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία συνεχόμενα στη διάρκεια των προηγούμενων αιώνων, όταν αυτή η αντιστροφή δεν είχε συμβεί ποτέ από το μύθο της Βιέννης το 1529. Ούτε μία φορά. Δεν ήταν η Αίγυπτος που εισέβαλλε στην Γαλλία το 1798, δεν ήταν ο Saddam Hussein που έστειλε επεκτατικές δυνάμεις για να καταλάβει την Ουάσινγκτον και να εκθρονίσει το Bush το 2003, δεν ήταν ο Muammar al-Qaddafi και οι αεροπορικές του δυνάμεις που βομβάρδισαν το Παρίσι ώστε να εκδιώξουν τον Nicolas Sarkozy το 2011. Σίγουρα, αυτή η μονόπλευρη ιστορία να αναδεικνύει τη σχέση ανάμεσα στο μουσουλμανικό κόσμο και τις δυνάμεις της Δύσης.

 

  1. Το Ισλάμ είναι, στην πραγματικότητα, βαθιά διχασμένο.

 

Προ αμνημονεύτου χρόνου, οι παραφουσκωμένες απειλές όπως αυτές του Bannon έχουν απεικονίσει αντιπαλότητες ως ένα κομμάτι ενός μεγάλου ενοποιημένου συνασπισμού. Θυμηθείτε την «κομμουνιστική μονολιθικότητα» ή τη «συμμαχία του διαβόλου». Σήμερα, οι έμποροι του φόβου χρησιμοποιούν φράσεις όπως «ισλαμοφασισμός» ή «ριζοσπαστικό Ισλάμ», για να υπονοήσουν ότι οι εχθροί μας δημιουργούν μια σφιχτά ενσωματωμένη και κεντρικά σχεδιασμένη κίνηση η οποία σταδιακά θα μας ισοπεδώσει.

 

Αλλά στη πραγματικότητα , ο ισλαμικός κόσμος σήμερα είναι διαχωρισμένος περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην πρόσφατη ιστορία. Σήμερα ο ισλαμικός κόσμος είναι χωρισμένος σε πολλά διαφορετικά κράτη τα περισσότερα από τα οποία έχουν αντιπαλότητες μεταξύ τους (πχ. Ιράν- Σαουδική Αραβία, Συρία- Τουρκία). Υπάρχουν βέβαια ευρείες γεωγραφικές και πολιτισμικές διαφορές μεταξύ της Ινδονησίας και χωρών όπως η Υεμένη, το Μαρόκο ή η Σαουδική Αραβία. Υπάρχει ακόμα η βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο μουσουλμανικό πληθυσμό των Σουνιτών και των Σιιτών, χωρίς να λαμβάνουμε υπ όψιν δευτερεύοντα μειοψηφικά σχίσματα μεταξύ των διαφόρων Ισλαμικών παρακλαδιών.  Επιπρόσθετα δεν πρέπει να ξεχνάμε τις πικρόχολες αντιπαλότητες ανάμεσα στις τζιχαντιστικές οργανώσεις τόσο σε όλο τον κόσμο όσο και μέσα σε συγκεκριμένες χώρες. Αρκεί για να διαπιστώσει κανείς αυτούς τους διαχωρισμούς, να παρατηρήσει τις ριζοσπαστικές οργανώσεις που μισούν το Ισλαμικό Κράτος, αλλά και όλους τους τζιχαντιστές τους οποίους το Ισλαμικό Κράτος αντιμετωπίζει ως αιρετικούς, επειδή δεν αποδέχονται ολόκληρη την ιδεολογία του.

 

Αυτοί οι διαχωρισμοί δεν σημαίνουν, φυσικά, ότι οι εξτρεμιστές δεν αποτελούν καθόλου απειλή, αλλά ότι τα λεγόμενα  του Bannon για κυριαρχία των Ισλαμιστών είναι αγνή φαντασία. Αντί λοιπόν να αντιμετωπίζουμε όλο το Ισλάμ ως απειλή- κάτι το οποίο το πιθανότερο είναι ότι τελικά θα ενοποιήσει περισσότερους εναντίον μας- η έξυπνη κίνηση είναι να παίξουμε το «διαιρεί και βασίλευε». Αλλά αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε ότι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε δεν είναι εχθρικός πολιτισμός ούτε μία ολόκληρη θρησκεία, αλλά απλά ένας μικρός αριθμός εξτρεμιστών που σε καμία περίπτωση δεν αντιπροσωπεύουν το συνολικό πληθυσμό των Μουσουλμάνων (και οι περισσότεροι αντιτίθενται). Για να τους νικήσουμε θέλουμε στο πλευρό μας το υπόλοιπο του μουσουλμανικού κόσμου.

 

 

3: Η τρομοκρατία απλά δεν είναι τόσο μεγάλη απειλή. Αλήθεια.

 

Ζούμε σε έναν κόσμο που πολλά κακά πράγματα μπορούν να συμβούν. Μπορεί να εμπλακείτε σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Μπορεί να πάθετε καρκίνο.  Μπορεί να μη χρησιμοποιήσετε σωστά ένα ηλεκτρικό εργαλείο και να τραυματιστείτε σοβαρά. Μπορεί να πέσετε από μια σκάλα, να γλιστρήσετε στη μπανιέρα ή να βρεθείτε στο λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή και να καταλήξετε με μια αδέσποτη σφαίρα. Ή ίσως, απλά ίσως, μπορεί να βρεθείτε σε κίνδυνο από μία ριζοσπαστική, εξτρεμιστική, ισλαμική οργάνωση. Δεν θα το γνωρίζατε, αν ακούγατε τον Τραμπ, το CNN, το Fox News ή τους περισσότερους από τους πολιτικούς μας, αλλά αυτός ο τελευταίος κίνδυνος είναι μηδαμινός. Όχι μηδενικός, αλλά πραγματικά, πολύ, μα πολύ μικρός. Έχουμε μία εμμονή με την τρομοκρατία ήδη από την 11η Σεπτεμβρίου, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο κίνδυνος που ενέχει είναι πολύ χαμηλά στη λίστα με τις πιθανότητες που έχουμε να μας βλάψει το οτιδήποτε άλλο.

Για παράδειγμα, με βάση τα στοιχεία από την 11η Σεπτεμβρίου (και συμπεριλαμβανομένης και εκείνης της επίθεσης), οι πιθανότητες ένας Αμερικάνος να σκοτωθεί από έναν τρομοκράτη είναι μικρότερες από 1 στα 3 εκατομμύρια το χρόνο και ο κίνδυνος της ζωής είναι περίπου 1/45.000. Αυτές είναι πολύ καλές πιθανότητες. Είναι πολύ πιο πιθανό να πεθάνετε επειδή θα σας χτυπήσει κεραυνός, επειδή θα πέσετε από το κρεβάτι σας, από ένα κύμα καύσωνα ή επειδή κατά λάθος θα πνιγείτε από την τροφή σας. Αλλά μην περιμένετε τους Trump, Bannon, Flynn, Gorka, Gaffney ή κάποιον από τους «ειδικούς στην τρομοκρατία» να σας υπενθυμίσουν αυτό το γεγονός, επειδή η επιβίωσή τους και η ικανότητά τους να αξιοποιούν όλο και περισσότερη δύναμη εξαρτάται από το να διατηρούν το φόβο σας. Και μην περιμένετε ούτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να υποβαθμίσουν τον κίνδυνο, επειδή η τρομοκρατία, όποτε όντως συμβαίνει, είναι ένας καλός τρόπος για να κολλήσετε τα μάτια σας στην οθόνη. (Μεταξύ άλλων, για αυτό το λόγο οι πρόσφατες δηλώσει του Τραμπ που υποδηλώνουν ότι η τρομοκρατία δεν αναφέρεται πια στα μέσα, είναι παράλογες.)

Κατά κάποιο τρόπο, στην πραγματικότητα, η τρομοκρατία παραμένει ο τέλειος μπαμπούλας. Είναι εύκολο να δημοσιοποιήσεις την απειλή και να πείσεις τον κόσμο να ανησυχεί για τυχαίους κινδύνους, τους οποίους είτε δεν μπορεί, είτε μπορεί ελάχιστα να ελέγξει. Αδίστακτοι πολιτικοί έχουν καταλάβει από καιρό ότι μπορούν να είναι πιο ευέλικτοι όταν ο κόσμος φοβάται και ψάχνει προστασία και είναι αρκετά σαφές ότι οι Trump και Bannon βλέπουν αυτή την τακτική ως ιδανικό τρόπο για να διατηρήσουν την υποστήριξη του κόσμου (και να εδραιώσουν περισσότερη προεδρική εξουσία) και το φάντασμα της τρομοκρατίας τους υπηρετεί καλά, επειδή τρομάζει τον κόσμο αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι υπαρκτή απειλή, η οποία απαιτεί μία σοβαρή, λογική, στρατηγική και καλά σχεδιασμένη αντίδραση. Για τους επίδοξους εξουσιαστές, η «τρομοκρατία» είναι ένα δώρο που συνεχώς δίνει.

Μην με παρεξηγήσετε. Δεν λέω ότι ο κίνδυνος είναι μηδενικός ή ότι δεν πρέπει να ληφθούν λογικά, προληπτικά μέτρα. Αλλά το να πιστεύουμε ότι ακατάστατοι, αποδιοργανωμένοι ριζοσπάστες όπως η αλ Κάιντα ή το Ισλαμικό Κράτος αποτελούν απειλή στο ίδιο επίπεδο με τη Ναζιστική Γερμανία, τη Σοβιετική Ένωση ή κάποιους σοβαρούς αντιπάλους τους οποίους οι ΗΠΑ έχουν αντιμετωπίσει στο παρελθόν, είναι ανόητο. Ειλικρινά, αυτό με κάνει να αμφισβητώ τα κότσια, τη σταθερότητα και την κρίση ορισμένων από τους σημερινούς μας ηγέτες, αν τρομοκρατούνται τόσο εύκολα από τόσο αδύναμους αντιπάλους. Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι «φοβισμένες γάτες» δεν θα χρειαστεί ποτέ να αντιμετωπίσουν ένα πραγματικά, επικίνδυνο εχθρό.

4:. «Η υφέρπουσα Σαρία» είναι ένα παραμύθι

 

Οι «πολύ σκληροί για να πεθάνουν» ισλαμόφοβοι, έχουν και εφεδρικό επιχείρημα: ο κίνδυνος δεν είναι μία στρατιωτική επίθεση ή μία μουσουλμανική εισβολή στην Αμερική ή την Ευρώπη. Αντίθετα ο κίνδυνος είναι η αργή διείσδυση «ξένων» στις κοινωνίες μας, οι οποίοι αρνούνται να αφομοιωθούν και οι οποίοι τελικά προσπαθούν να επιβάλουν τις περίεργες και εξωγήινες αξίες τους σε εμάς. Κάποιοι βλέπουν αυτό το επιχείρημα με τη οπτική του μύθου της «υφέρπουσας Σαρίας», βασιζόμενοι σε χαλκευμένες ιστορίες για τα «ισλαμικά δικαστήρια» και άλλοι υποθέτουν συμβάντα όπου τα «διαβολεμένα» μουσουλμανικά στρατεύματα προσπαθούν να μολύνουν το παρθένο μας Σύνταγμα με το θρησκευτικά εμπνευσμένο δόγμα τους. Αν δεν είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση, μας λένε, κάποια μέρα οι κόρες μας θα φοράνε μπούρκες και όλοι θα προσευχόμαστε στη Μέκκα.

 

Σοβαρά, αυτό το άγχος ακούγεται λογικό μόνο για καμιά σαπουνόπερα. Επαναλαμβάνω: δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη «υφέρπουσας Σαρίας» στις ΗΠΑ και κανένας κίνδυνος να υπάρξει στο μέλλον. Όχι μόνο έχουμε ακόμα επίσημο διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας (τουλάχιστον μέχρι τώρα!), αλλά ο αριθμός των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ παραμένει ελάχιστος. Σύμφωνα με μία έρευνα του 2016 του Κέντρου Ερευνών Pew, υπάρχουν μόλις 3,3 εκατομμύρια μουσουλμάνοι που ζουν στις ΗΠΑ, δηλαδή 1% του πληθυσμού. Το ποσοστό μπορεί να διπλασιαστεί μέχρι το 2050, να φτάσει δηλαδή το τεράστιο, επικίνδυνο και συντριπτικό 2%. Το ότι είναι μία μικροσκοπική μειοψηφία τους καθιστά ιδανικά θύματα φιλόδοξων κυνηγών εξουσίας, αλλά μετά βίας απειλή για τον τρόπο ζωής μας.

 

5: «Η σύγκρουση των πολιτισμών», μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία

 

Ο τελευταίος λόγος για να απορρίψουμε την απεικόνιση του Bannon και της παρέας του για μια μεγάλη μουσουλμανική απειλή για εμάς είναι ότι αυτή η κοσμοθεωρία μας παρακινεί να δράσουμε με τρόπους που κάνουν το πρόβλημα χειρότερο και όχι καλύτερο. Όπως, σοφά, παρατήρησε ο George Kennan το 1947: «Είναι αδιαμφισβήτητο προνόμιο του καθενός να αποδείξει ότι έχει δίκιο ότι ο κόσμος είναι εχθρός του. Για αυτό, αν ο ίδιος το επαναλαμβάνει αρκετά συχνά και προσαρμόζει αναλόγως και το υπόβαθρο της συμπεριφοράς του, είναι βέβαιο τελικά ότι θα αποδειχθεί ότι έχει δίκιο». Εάν οι ηγέτες των ΗΠΑ συνεχίσουν να δαιμονοποιούν μία ολόκληρη θρησκεία, να επιβάλλουν απερίσκεπτες απαγορεύσεις σε μουσουλμάνους πρόσφυγες και το πιο σημαντικό από όλα, συνεχίσουν να παρεμβαίνουν σε όλο τον αραβικό και τον ισλαμικό κόσμο με στρατιωτικές δυνάμεις, θα πείσουν όλο και περισσότερους ανθρώπους ότι ο Osama bin Laden, ο Khalid Sheikh Muhammed και ο αρχηγός του Ισλαμικού κράτους, Abu Bakr al-Baghdadi, είχαν δίκιο όταν έλεγαν ότι η Δύση έχει «κηρύξει πόλεμο» κατά της θρησκείας τους.

 

Παρά το βουνό στοιχείων που αποδεικνύουν ότι ο αντι-αμερικανισμός στον μουσουλμανικό κόσμο είναι μια συντριπτική απάντηση στην πολιτική των ΗΠΑ (και όχι επειδή εκείνοι «μισούν τις ελευθερίες μας»), άνθρωποι όπως ο Bannon, ο Gaffney και όμοιοί τους, θέλουν διπλασιάσουν και να εφαρμόσουν τις ίδιες πολιτικές, οι οποίες ενέπνευσαν τους εξτρεμιστές από τη δεκαετία του 1950 και ειδικότερα από όταν δημιουργήθηκε η αλ Κάιντα. Ειλικρινά, με δεδομένο το πόσο συχνά χρησιμοποιούμε την «ανώτερη δύναμή μας» για να παρέμβουμε σε αυτές τις χώρες, είναι κατά κάποιο τρόπο περίεργο πώς η αντίδρασή τους είναι τόσο μετριόφρων και διαχειρίσιμη. Αναρωτηθείτε πώς θα αντιδρούσαν οι Αμερικάνοι αν μία ισχυρή, ξένη χώρα, βομβάρδιζε επανειλημμένα τις ηπειρωτικές ΗΠΑ με αεροσκάφη ή έκαναν εισβολές, ανέτρεπαν την κυβέρνηση και άφηναν χάος στο πέρασμά τους. Πιστεύετε ότι μόνο μερικοί πατριώτες Αμερικάνοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να δοκιμάσουν την εκδίκηση;

Ο στόχος μου δεν είναι να υπερασπιστώ την τρομοκρατία –στην πραγματικότητα είναι πολύ μακριά από αυτό- αλλά το να μας υπενθυμίσω ότι δεν προέκυψε από το πουθενά και δεν είναι μόνο μια αντίδραση στα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα του μουσουλμανικού κόσμου αυτού καθεαυτού.

Ίσως, το σημαντικότερο καθήκον για κάθε έναν που το βλέπει στρατηγικά, είναι να κατανοήσουμε ποιες είναι οι βασικές απειλές και ευκαιρίες και ύστερα να σχεδιάσουμε πολιτικές που μπορούν να αμβλύνουν το παρελθόν και να εκμεταλλευτούν το μέλλον. Κάνοντας όλο το Ισλάμ εχθρό μας και βλέποντας τον κόσμο μέσα από τα κιάλια της «πολιτισμικής σύγκρουσης», είναι αποτυχία. Αν ακολουθηθεί αυτό, θα βουλιάξουμε σε περισσότερες ατέρμονες συγκρούσεις σε μέρη που δεν είναι ζωτικής σημασίας για τις ΗΠΑ, με αποσπασμένη την προσοχή μας από άλλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ξοδεύοντας τον πλούτο και τη δύναμη που ίσως χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε άλλες, σοβαρότερες προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένων των μακροπρόθεσμων παραμελημένων προβλημάτων της πατρίδας.

Είμαι σίγουρος, πολλοί από τους αντι-αμερικάνους, ελπίζουν ότι θα τσιμπήσουμε το δόλωμα και θα κάνουμε ακριβώς αυτό. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι υπάρχουν τώρα άνθρωποι στο Λευκό Οίκο που συμφωνούν με αυτούς.

 

Πηγή: Foreign Policy

Μετάφραση: Nonaligned

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.