Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

Δυστυχώς πια δεν είναι κλισέ φράση: Η Τουρκία αλλάζει

του Χρήστου Λουτράδη*

0 74

Από την Κυριακή 16 Απριλίου , η Τουρκία που γνωρίζαμε ανήκει στο παρελθόν. Μπορεί η φράση αυτή να ακούγεται ως ένα χιλιοειπωμένο κλίσε που επαναλαμβάνεται με θρησκευτική ευλάβεια κάθε φορά που ένα σημαντικό γεγονός λαμβάνει χώρα στην Τουρκία αλλά αυτή τη φορά το κλισέ έχει μεγάλη δόση αλήθειας.

Ο διαφορετικότητα της Τουρκικής  κοινωνίας, διαφορετικότητα που αναγνωρίζαμε και συζητούσαμε εδώ και δεκαετίες, μετατράπηκε σε ένα βαθύ διχασμό που θέτει ευδιάκριτα όρια όχι μόνο στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά και στις κοινωνικές και πολιτιστικές αναφορές της γειτονικής μας  χώρας.

Το δημοψήφισμα της Κυριακής 16 Απριλίου έθεσε με ευδιάκριτο πλέον τρόπο την διαφορετική θέαση για το ποια είναι η ουσία της ύπαρξης της Τουρκίας που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια στην γειτονική μας  χώρα.  Δεν είναι απλά θέμα διαφορετικής ιδεολογικής αναφοράς κάποιων κοινωνικών τάξεων της γειτονικής μας χώρας.  Πρόκειται για δύο διαφορετικές φιλοσοφικές και πολιτικές σχολές για το τι σημαίνει Τουρκία. Η μια πλευρά βλέπει την Τουρκία στο club των δυτικών χωρών , με θεσμούς δυτικής αναφοράς , ευδιάκριτη διάκριση των εξουσιών και τον ρόλο της Θρησκείας να περιορίζεται στην εκτέλεση των θρησκευτικών της καθηκόντων μακριά από την πολιτική αλλά και την κοινωνική ζωή.

Από την άλλη πλευρά η πλειοψηφική πλευρά, σύμφωνα μόνο με τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, έχει εντελώς διαφορετικές πολίτικές  και πολιτισμικές αναφορές όπως και προσλαμβάνουσες.  Πρόκειται για κοινωνικά στρώματα  φτωχοποιημένα , με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης  που βίωνε και σε μεγάλο βαθμό βιώνει ακόμη και επί εποχής κυριαρχίας του Ερντογάν , αποκλεισμούς στο πεδίο της οικονομίας και της κοινωνίας. Κοινωνικός αποκλεισμός που τους έχει οδηγήσει όχι μόνο στο περιθώριο αλλά και στην αγκαλιά του Ταγίπ Ερντογάν στο πρόσωπο του οποίου βλέπουν την εκδίκηση της κοινωνικής τους τάξης απέναντι στους ‘’λευκούς Τούρκους’’ των Παραλίων και της Κωνσταντινούπολης που επί δεκαετίες κυριαρχούσαν στις δομές της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας. Το δυστύχημα είναι ότι αυτή η κοινωνική τάξη αντί να βοηθηθεί να ανέλθει στο κοινωνικό στερέωμα μέσω της συμμετοχής στην παραγωγική διαδικασία και τις εκπαιδευτικές δομές έχει οδηγηθεί στα δίχτυα του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας με ανυπολόγιστες ακόμη συνέπειες για την υγεία της Τουρκικής Κοινωνίας αλλά κυρίως για τους ίδιους.

Το μεγάλο ερωτηματικό είναι το πώς θα διαχειριστεί ο Τούρκος Πρόεδρος τον διχασμό που αν και δεν δημιουργήσει αυτός αποκλειστικά είναι σίγουρα  ο αρχιτέκτονας της όξυνσης. Το σίγουρο είναι ότι η πολιτικής της όξυνσης και της διολίσθησης της γειτονικής μας χώρας σε ένα απολυταρχικό καθεστώς αν και πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι θα αποτελέσει τον πρώτο στόχο του Τούρκου Προέδρου, αν και ίσως με χαμηλότερες πολιτικές ταχύτητες , η αντίδραση της του μισού σχεδόν εκλογικού σώματος δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και σίγουρη.

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.