Ανάλυση & Ερμηνεία Των Διεθνών Σχέσεων Και Εξελίξεων

Στο πόκερ βρέθηκαν όλοι επαρκείς, στο σκάκι;

της Συντακτικής ομάδας του Nonaligned

0 85

Μετά από ένα τριήμερο κατακραυγής του Άσαντ και συγκίνησης της διεθνούς κοινότητας με τις εικόνες των νεκρών στην επαρχία Idlib, η νέα αμερικάνικη ηγεσία απάντησε με την εκτόξευση εξήντα περίπου πυραύλων tomahawk κατά συριακών θέσεων. Στόχος της επίθεσης που προκάλεσε τον θάνατο σε τουλάχιστον έξι ανθρώπους, το αεροδρόμιο της al-Shayrat στην επαρχία Homs.

Το αεροδρόμιο της al-Shayrat αποτελεί ουσιαστικά τη βάση από την οποία επιχειρούν τόσο η συριακή όσο και η ρωσική αεροπορία, ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως από εκείνη τη βάση ξεκίνησαν και οι βομβαρδισμοί με χημικά όπλα στην αρχή της εβδομάδας. Στη συνέχεια η Δαμασκός, ανακοίνωσε πως η επιχείρηση των ΗΠΑ θίγει την κυριαρχία της Συρίας.

 

 

Η επιχείρηση των ΗΠΑ προκάλεσε τεράστιες διεθνείς αντιδράσεις. Ο πόλεμος της Συρίας, είναι ένας κατ εξοχήν πόλεμος αντιπροσώπων, στον οποίον πέραν των αντίπαλων στρατοπέδων που συγκρούονται στο πεδίο της μάχης, εμπλέκεται και μια σειρά άλλων δυνάμεων. Πρώτη η Ρωσία κατήγγειλε την επέμβαση των ΗΠΑ, ανακοινώνοντας πως η επίθεση αυτή βάζει ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια στις σχέσεις των δύο χωρών. Από την πλευρά της η Σαουδική Αραβία, συντάχθηκε με το πλευρό των δεύτερων και μίλησε για μια γενναία πράξη των ΗΠΑ. Στον αντίποδα, το Ιράν καταδίκασε την επίθεση και έκανε λόγο για έμμεση στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών σε ισλαμιστικές-τρομοκρατικές ομάδες της Συρίας.

Όσον αφορά το Ισραήλ, ο Νετανιάχου ήδη από εχθές καλούσε τις ΗΠΑ να εμπλακούν στο πόλεμο, ενώ με σημερινή του δήλωση πρόσθεσε πως αυτές οι επιχειρήσεις δεν πρέπει να σταματήσουν στη Δαμασκό, αλλά να συνεχιστούν σε όλη τη Μέση Ανατολή, ώστε να κατεδαφιστούν τα καθεστώτα εκείνα που στηρίζουν την τρομοκρατία.

Ο Ερντογάν από την άλλη, αλλάζοντας πλήρως πλεύση, δήλωσε την υποστήριξη του στην επέμβαση των ΗΠΑ, ενώ για ακόμα μια φορά χαρακτήρισε τον Άσαντ αιμοσταγή δικτάτορα. Ήδη, βέβαια, από το βράδυ της Πέμπτης, είχε δηλώσει πως θα στήριζε μια τυχόν επιχείρηση κατά του καθεστώτος.

Η ευκαιρία που δεν ήθελε να πιάσει από τα μαλλιά

Εν αντιθέσει με την κυρίαρχη αφήγηση που θέλει την Αμερική να κρύβεται πίσω από όλα σαν μια αιμοσταγή πολεμική μηχανή, στη προκειμένη περίπτωση και με δεδομένη τη κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό της, ο Τραμπ μάλλον είναι ο τελευταίος που επιθυμούσε μια εμπλοκή στο πόλεμο με την Δαμασκό και κατ’ επέκταση με τη Ρωσία. Η προσπάθεια εξ άλλου απεμπλοκής τους από τα μέτωπα της Μέσης Ανατολής με εξαίρεση ίσως το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο εξ αρχής είχε στοχοποιήσει, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Η επίθεση όμως με χημικά στην αρχή της βδομάδας άλλαξε τα δεδομένα.

Για να κατανοήσουμε γιατί ο Τραμπ επέλεξε να επιτεθεί, πρέπει να εστιάσουμε πρώτα και κύρια στην εσωτερική πολιτική κατάσταση των ΗΠΑ. Οι καταγγελίες για ρωσική εμπλοκή υπέρ του Τραμπ στην στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, η στενή σχέση Κρεμλίνου και Ουάσινγκτον αλλά και η κατακραυγή της αμερικάνικης κοινωνίας μετά την επίθεση, σίγουρα συντέλεσαν στην απόφαση αυτή.

Ο Τραμπ, περνώντας από τη περίοδο των ακροτήτων στην περίοδο της σταθεροποίησης, φαίνεται να κατανοεί πως δεν μπορεί με ευκολία να αποβάλλει μια τεράστια παράδοση που κυριαρχεί από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η οποία αντιλαμβάνεται τις ΗΠΑ ως ρυθμιστή της διεθνούς τάξης, και ως υπέρμαχο της ιεραποστολικής μετάδοσης του φιλελευθερισμού.

Ένα ακόμα στοιχείο που συνέβαλε σε αυτή τη μεταστροφή του Τραμπ είναι φυσικά η πίεση των συμμάχων του στην ευρύτερη περιοχή. Ο ρόλος του Ισραήλ αλλά και της Σαουδικής Αραβίας δεν πρέπει να υποτιμάται καθόλου, καθώς εδώ και μια πενταετία αναζητούν  ευκαιρίες κατά του Σύρου Προέδρου.

Το παιχνίδι περιπλέκεται

 

Αυτή η κίνηση Τράμπ, είναι μια ξεκάθαρη κίνηση αποτροπής της Ρωσικής επιθετικότητας και της κυριαρχίας του Άξονα της Αντίστασης στην περιοχή. Ο Τράμπ δεν μπορεί να ανατρέψει την μετατροπή της στρατιωτικής νίκης της Δαμασκού σε πολιτική κυριαρχία, αυτό όμως που σίγουρα μπορεί να κάνει είναι να θέσει τους όρους που θα εξυπηρετούν τους δικούς του συμμάχους στην περιοχή.

Σε αυτό το σημείο, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Η κατάσταση στη Συρία και η εμπλοκή των ΗΠΑ στο πόλεμο, μπορεί να πυροδοτήσει μια περεταίρω ανάπτυξη των τουρκικών στρατευμάτων στην Συρία, με στόχο το «τέλος της σφαγής των μουσουλμάνων αδερφών τους». Μια τέτοια κίνηση, παρ ότι στρατιωτικά παράδοξη, θα ήταν προσοδοφόρα πολιτικά για τη ταυτότητα που ο Ερντογάν επιχειρεί να διαμορφώσει για τον ίδιο ως πατέρα των Μουσουλμάνων, λίγες μέρες μονάχα πριν το κρίσιμο δημοψήφισμα. Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ, σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες, αναζητά τη δημιουργία ασφαλούς ζώνης στα σύνορα του με Λίβανο και Συρία.

Καθίσταται λοιπόν σαφές, πως η «επίθεση» με χημικά όπλα στην αρχή της εβδομάδας, είναι η αφορμή για την προσπάθεια αναμόρφωσης μιας πλέον παγιωμένης κατάστασης στη Μέση Ανατολή. Ο Πούτιν δεν φαίνεται πρόθυμος να κάνει πίσω, όπως πρόθυμο δεν φαίνεται και το Ιράν να σταματήσει την προσπάθεια κατασκευής μιας νέας ηγεμονίας στην ευρύτερη περιοχή. Οι Κούρδοι από την άλλη,  τηρούν σιγή ιχθύος, συνεχίζοντας την επιχείρηση κατά της Ράκα, μη συμμετέχοντας στο διεθνές πόκερ που ξεσπά με ταχύτατο ρυθμό

Μπορεί όμως μια εξέλιξη στην Ουκρανία, να αλλάξει αυτές τις εύθραυστες ισορροπίες; Μπορεί, αλλά σίγουρα για αυτό ακόμα δεν μπορεί να μιλήσει κανείς με ασφάλεια.

 

ΥΓ Σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες του RT,  η Ρωσία ετοιμάζεται να προσφύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, καταγγέλλοντας τη χθεσινή αμερικάνικη επιχείρηση.

Θα μπορούσε να σας αρέσει

Αφήστε μίαν απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα κοινοποιηθεί.